ตามที่คอลัมน์รู้ทันประกันภัยรถยนต์ฉบับที่ 1335 ได้อรรถาธิบายให้ทราบถึงเจตนารมณ์ของพ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ว่า ถ้าเป็นกรณีที่ผู้ประสบภัยเป็นบุคคลอื่นที่มิใช่ผู้ขับขี่ จะต้องพิจารณาว่าผู้ขับขี่ต้องรับผิดตามกฎหมายต่อผู้ประสบภัยนั้นหรือไม่ ถ้าต้องรับผิดบริษัทก็ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้กับผู้ประสบภัย โดยชดใช้ในนามของผู้เอาประกันภัย หลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าผู้ขับขี่ต้องรับผิดตามกฎหมายต่อผู้ประสบภัยหรือไม่ให้พิจารณาจากองค์ประกอบ 3 ประการคือ
1. รถเกิดอุบัติเหตุ
2. มีผู้ได้รับอันตรายต่อชีวิต ร่างกายหรืออนามัยเนื่องจากอุบัติเหตุรถนั้น
3. เจ้าจองรถหรือผู้ขับขี่รถต้องรับผิดตามกฎหมายต่อผู้ประสบภัยนั้น
ฉะนั้นในกรณีลูกจ้างของเจ้าของรถตกจากรถบรรทุกได้รับบาดเจ็บขณะผูกเชือกรัดผ้าใบกับตัวรถ บริษัทไม่ต้องชดใช้ค่าเสียหายเบื้องต้นและส่วนที่เกินจากค่าเสียหายเบื้องต้นให้กับผู้ประสบภัยแต่ประการใด ทั้งนี้เพราะรถจอดอยู่เฉยๆ ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายต่อผู้ประสบภัย เจ้าของรถหรือผู้ขับขี่รถจึงไม่ต้องรับผิดตามกฎหมายต่อผู้ประสบภัยแต่อย่างใด
ผมเชื่อว่าท่านผู้อ่านจำนวนมากคงไม่เห็นด้วยในส่วนที่บริษัทไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นซึ่งก็มีเหตุผลที่ทำให้ตีความไปได้เช่นนั้น เหตุผลประการแรก มองได้ว่าในเมื่อเขาเป็นผู้ประสบภัยตามคำนิยาม "ผู้ประสบภัย" ในมาตรา4 แล้วทำไมบริษัทจึงไม่ต้องจ่ายค่า
เสียหายเบื้องต้น เหตุผลอีกประการหนึ่ง คือ ตามมาตรา 15 ในพ.ร.บ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถพ.ศ. 2535 บัญญัติไว้ว่า "กรมธรรม์ประกันภัยหรือเอกสารประกอบหรือแนบท้ายกรมธรรม์ประกันภัย ซึ่งมีข้อความระบุถึงความรับผิดแตกต่างไปจากที่กำหนดไว้ในบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ บริษัทจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้เพื่อปฏิเสธความรับผิดต่อผู้ประสบภัยมิได้" และในมาตรา 20 วรรคหนึ่งบัญญัติว่า "เมื่อมีความเสียหายเกิดขึ้นแก่ผู้ประสบภัยจากรถที่บริษัทได้รับประกันภัยไว้ ให้บริษัทจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้นแก่ผู้ประสบภัยเมื่อได้รับคำร้องขอจากผู้ประสบภัย"
ไม่ใช่แต่เพียงเท่านั้น ยังมีบทบัญญัติในมาตรา 16 แห่งพระราชบัญญัติในมาตรา 16 บัญญัติไว้ว่า "บริษัทจะยกเอาความไม่สมบูรณ์หรือการฝ่าฝืนเงื่อนไขของกรมธรรม์ประกันภัยระหว่างบริษัทกับเจ้าของรถเพื่อปฏิเสธความรับผิดต่อผู้ประสบภัยในการชดใช้ค่าเสียหายเบื้องต้นมิได้ เว้นแต่บริษัทได้มีหนังสือแจ้งการบอกเลิกกรมธรรม์ประกันภัยให้เจ้าของรถและนายทะเบียนทราบล่วงหน้า
|